Bizim ufaklık okulda “Lüküs Hayat”ı izlemiş, videodan. Evde “Lüküs hayat, lüküs hayat” diye şarkı söyleyerek dolaşıyor. Daha 6 yaşında, bir eli yağda bir eli balda, henüz kızlara da takılmaya başlamadığından onu mutsuz edebilecek pek bir sorun yok hayatında. Gerçi, her yaşın derdi kendine; belki var da biz bilmiyoruz!
Yine de, bizimkinin haline şükretmeyip “lüküs hayat” diye dolaşmasına şakacıktan kızıyorum bazen. Keşanlı Ali Destanı’ndan bir replikle karşılık veriyorum ona: “Şamama kim sen kimsin, herkes haddini bilsin.” Ona diyorum da, ben haddimi biliyor muyum? Iıııh, yok. Sık sık halimden şikâyet ederken yakalıyorum kendimi. İlla da iş yoğunluğundan… Bir türlü peşinden yetişemediğim hayatın sıkıntılarından kurtulmak için, her şeyin önüme konduğu çocukluk günlerime dönmeyi düşlüyorum.

Sonra, bakıyorum ki olacak şey değil. “Ben de emekli olurum anasını satayım” diyorum. Evde, Damdaki Kemancı’nın “Ah bir zengin olsam, sana neler neler alırdım”ından uyarlayıp, “Ah bir emekli olsam…” diye dolaşmaya başlıyorum. Olsa, Tanju Okan’ın o 45’liği koyup sesini de açacağım sonuna kadar. Şarkıdaki “zengin”leri “emekli” yapıp eşlik edeceğim ona: “Ah bir emekli olsam / Sana neler neler alırdım / Yaşardın gönlünce sen / Bir emekli olsaydım ben / Çalışmazdık asla / Ne isterdim tanrıdan bundan başka ben / Her akşam votka rakı ve şarap / Şarkısını sana öğretirdim ben / Geçip gider kalmazdı hiç keder / Ömrümüz zevk ve neşeyle dolu / Sürer giderdi hayat boyu / İşte böyle emekli olsaydım ben.”
Bu emekli olma düşü, çocuk olmak gibi olanaksız bir şey de değil hani. Zaman fukarasıyım ya şimdi, “zaman zengini” olmanın hayallerini kuruyorum ve onu gerçekleştirmenin en olur yolu da emeklilik olarak görünüyor işte.

Üstelik, bu düşün son derece anlamlı olduğunu kanıtlayan sosyolojik araştırmalar da var artık. Sosyolog Yang Yang’ın American Sociological Review’da yayınlanan araştırması mesela. Tam 32 yıl boyunca 3000 kişilik bir grubun mutluluklarını ölçmüşler. Her yıl, “çok mutlu”, “epey mutlu”, “pek mutlu değil” skalasında kendilerine en yakın geleni işaretlemesini istemişler deneklerinden. 80’li yaşlarındaki ABD’li deneklerin yarısı “çok mutlu” olduklarını ifade etmişler. Hipotez kanıtlanmış: Yaşlandıkça mutluluk artıyor!
Mutluluk yaşlılıkla geldiğine, yaşlılığın resmi karinelerinin başında da emeklilik geldiğine göre, beni tutana aşk olsun. Bir emekli olsam yok mu…
Basar giderim buralardan. Soluğu Rize’de alırım mesela. Başbakan’ın memleketi olduğu için değil ha… (Ona kalsa mezarda emekli edecek bizi.) Fındıklı’da Çağlayan (Abu) ve Arılı (Pisğala) vadilerinde, coşkun derelerin sesini dinleyerek, o güzelim doğanın yeşilinde gezdirip gözlerimi, sırt üstü yatıp çimenlere bir güzel uyku çekmek için…

Fındıklı Derelerini Koruma Platformu “Bu yöre insanları olarak, insanlığın ortak değeri olan vadilerimizin, doğa ve insanlık değerlerimizin korunarak geleceğe taşınması mücadelemizin katkınıza, uzatacağınız dostluk ve kardeşlik paylaşımına ihtiyacı var” diyor. El uzatmak ne kelime, oralara koşmayı, oralarda koşturmayı düşlüyorum ben.
Düşlemesine düşlüyorum da, Emekli-Sen izin vermiyor ki düş kurmaya. Nerede hangi Emekli-Sen’liyle karşılaşsak, “Hocam” diyorlar, “Sesimize kulak ver.”
Nasıl kulak vermeyeceksiniz, hepinizin sondan bir önceki durağı orası. Lakin, kulak verince de düş müş kalmıyor insanda. Bu memlekette 80’inde mutlu değil ancak ölü olabileceğinizi fısıldıyorlar kulağınıza.

Sonra, emekli olup da çalışmadan yaşamanın olanaksız olduğunu anımsatıyorlar. Meclis’ten geçen SSGSS yasası ile emeklilerin hayatının, ölmeden emekli olabilirlerse, tam bir kâbusa döneceğini vurguluyorlar. Bir de bildiri tutuşturuveriyorlar insanın eline 20 Nisan Pazar günü (yarın, 11:30) Ankara Abdi İpekçi Parkı’ndaki mitinge davet eden.
İçimden “Daha geçen hafta o parktaydık, bu pazar şöyle öğleye kadar yatsak” diye geçirirken, gözüm bildirinin altına takılıyor: “Demokrasi mücadelesinden emekli olunmaz”. Ahhhhh bir emekli olsam…