Aslandere (Çukulit , Peynirciler) Köyü
Fındıklı İlçe merkezine 12 km. mesafede beton yollu Çağlayan Deresinin iki yamacında kurulmuş ve ormana bitişik şirin  yeşil bir köydür. Doğusunda Arhavi, batısında Çağlayan Köyü, Kuzeyinde derbent Köyü ve Güneyinde Beydere köyleri ile çevrilidir.Rivayete göre bu köy, çok eski yıllarda Pazar İlçesi Hemsin Nahiyesi Tepan Köyünden gelen HALİT- YAHYA-ÇEBÎ adlarında üç kardeşin gelerek yerleşmeleri ile kurulmuştur
Aslandere Köyünün Artvin Köyleri ile olan Mülki sınırı aynı zamanda Rize İli ile Artvin İli mülki sınırını oluşturmaktadır.
Köyümüz Beydere Köyü ile tek Muhtarlık iken adı Abu Hemsin idi, ayrıldıktan sonra Çukulit olarak değiştirilmiş. Bilahare Köylünün hayvancılıkla geçinmesi nedeni ile Peynirciler ismi konulmuş. Şimdiki adı Aslandere’dir.
Kaçkar dağının yaylalarından çıkıp köyümüz içinden geçerek denize akan ABU(Çağlayan) deresi suyu hakkında bir rivayet vardır. O da şudur: Yavuz Sultan Selim kuvvet almak için Kırım' a giderken bu dere kenarında mola verir ve dereden su içer.Ellerini kaldırarak AB-I HAYAT olsun . Senden içen dert bulmasın duasını yapmış.

KÖY YOLUNUN TARİHÇESİ
Bu yolun Taş Köprü mevkiinden köyümüze kadar olan kısmı 1951’li yıllarda imece ile açılmıştır. Öyküsü:
Köyümüzün Koruluk mevkiinde Manganez madeni bulunmuş ve tüccar tarafından işletmeye açılmış idi. Çıkan madenlerin sahile nakli için araba yoluna ihtiyaç vardı. Bunun için makine olmadığından elle köy merkezine kadar ,buradan da şimdiki caminin arkasından koruluk mevkiine kadar yine elle yol yapılmıştır. Vehbi KARAHASANOĞLU köyden koruluk mevkiine kadar ki kısmı için arazi sahiplerine arazı parası ödemiştir. Bu yolun yapılmasında o zamanki muhtar Hüseyin ALKAN ile Aslan ÇEBOĞLU çok yardımcı olmuşlardır. Ancak köprüden sonra kamyona geçit yoktu. Köylünün buluşu Şoförün cesareti birleştirilmiş ve Rizeli Deli İsmail adlı şoförun AUSTİN marka kamyonun dış tekerleri sökülerek kamyon taş köprüden köyümüz tarafına geçirildi. Koruluk mevkiine kadar çıktı. Bilahare Taş Köprünün yanına bu günkü beton Köprü yapıldı.

EĞİTİM DURUMU
Köyümüzde ilk  eğitim öğretime 1940-41 li yıllarda o zamanki ahşap Camide üçüncü sınıfa kadar eğitmen Hüsnü ÇEB tarafindan başlanmıştır. Köyümüz ilkokulu 1953 yılında yapılmıştır. Bu okul olmadan önce köylümüz İle Beydere köylülerinin Beydere de İmece yolu ile yaptıkları ve kiremidinin ise evlerin çatılarından 15-25 şer adet toplanarak örtülen Beydere (Süpe) ilkokulunda eğitim öğretim yapılıyordu.1994 yılından itibaren Taşımalı eğitim kapsamında köyümüz öğrencileri Merkez okul Çağlayan Osman Hacıalioğlu İlköğretim Okulunda eğitim öğretim görmektedirler.

KÖYÜMÜZÜN EN ESKİ EVLERİ
Ahşap olarak hayatlı evlerden en eskisi Mustafa ÖZKAYA (imamun) ve Osman TOPAL'ın evleridir. Bu evlerin yapılış tarihi bilinmemektedir. Toprak zeminli oturma salonları vardır. Halen bu evler mevcuttur.
Taş Dolmalı evlerden en eskisi halen var olan Aslan ÇEBOĞLU'nun evidir. İkincisi karşı mahallede Yahya ÖZKAYA'nın evidir.Bu evlerinde yapılışları hatırlanmamaktadır.
Geçmiş devirlerde köy evleri genellikle imece sureti İle yapılırdı. Çünkü hiçbir yere araba yolu yoktu. Bu nedenle taş dolmalı evlerin parke şeklindeki dikdörtgen taşlan köyün içinden geçen Çağlayan deresi kenarlarında hazırlanıp imece sureti ile evin yapıldığı yere taşınırdı.
Yapılmakta olan evlerin ahşap kısımları için gerekli kereste en yakın sahipli arazilerden temin edilirdi. Bu keresteler dört köşe yontularak bir müddet kuruduktan sonra imece (MEC) yapılırdı. Köyün en güçlü erkekleri bu iş için tercih edilirdi. Çünkü bu keresteler patika yollardan çekme, sürütme şeklinde ya da birkaç kişinin omuzlarına konarak taşınırdı. Sürütme ile yapılan taşımalarda yontulmuş ağaca baş ve sonundan urgan bağlanıp en güçlü erkekler bu ipurganlara tutunurdu. Çekmede insan güçlerinin bir yere toplanması için bir kişi komut verirdi.Bu komutta HELESSA-YALESSA naraları ile birlik temin edilerek çekilirdi
Köyümüzün en eski Camii ahşap olup geçmişi bilinmemektedir. Yukarıda izah edildiği gibi bu Cami hem ibadet ve hem de 3 yıllık öğretim yeri olarak kullanılmıştır Şimdiki Cami 1968 yılında aynı yerde yapılmıştır. Minaresi Muhammet Topal tarafından bizzat para toplanarak yaptırılmıştır..
Caminin İç dekoru ise Niyazi Çep tarafından yapılarak hediye edilmiştir.
Köyümüzde ilk Çay alım yeri bu Caminin alt katında yapılmış olup halen kullanılmaktadır.
Köyümüzdeki en eski Su Değirmen'i  Çiğol Deresi Mezgöl mevkiinde bulunan değirmendir. Halen çalışmaktadır.  Bu gün Köyümüzde dört adet faal Değirmen vardır.

YAYLALAR
Köyümüz mülki sınırlan içinde muhtelif Köylere ait 17 yayla yerleşim yerleri vardır.Bunlardan Köyümüze ait olan;

1-MEŞE YAYLASI   : Köye 17 kramesafede,
2-ÇAMLIK "            : Köye 18.500 km. mesafede
3-HORHAT "           : Köye 20.000 km. mesafede
4-SAKURA  "          : Köye 19.500 km. mesafede bulunmaktadırlar.
Önce Meşe Yaylasına çıkılır. Burada bir müddet kaldıktan sonra Çamlık Yaylasına göç edilir.Burada da bir müddet kaldıktan sonra bir kısım köylü HORHAT YAYLASINA ,bir kısım köylü de SAKURA YAYLASINA göç ederler. Yükseklerde mevsim sonu soğuk erken başladığı için tekrar aynı yaylalara inilir.En alt yayladan da köye inilir.
Eskiden köyle yayla arasında araba yolu hiç yokken ortalama 8-9 saatte yaylaya gidilirdi. 12 km. araba yolu yapıldıktan sonra geri kalan yaya yolu 4-5 saatte gidilebilmektedir.

YAYLALARIN BUGÜNKÜ DURUMLARI
Çay tarımı başlamadan önce genellikle hayvancılıkla uğraşılırken Köylünün %98 İnin yaylada evleri bulunmakta idi. Ancak sonraları bu sayı çok azalmıştır. Yaylaya giden araba yolunun da olmaması çok büyük bir etkendir.
Meşe Yaylası evlerinin % 98 i kullanılmaktadır.
Çamlık Yaylasında ise ; yaz kış örtülü evlerin tamamı durmaktadır Örtüsüz evler genellikle yıkılmıştır.
Horhat ve Sakura yaylalarında da durum aynıdır. Son yıllarda Çukurun Tepesi mevkiinde çok güzel evler yapılmıştır ve yapılmaya devam edilmektedir. Bu mevkide en önce ev yapan Osman Abay (Topçu Osman) dır. Bunun evi Ahşap olup tavanlı-misafir odalı ,salonlu- ,kuzineli ve jeneratör elektriği bulunmaktadır.

MEZRALAR
Köyümüzün;Tığuma-Koruluk-İgnar-Çarmet-Zendit-Ciguna-Sücüna-Henosaman-Hamza- Gürcüdüzü ve Açğozli gibi belli başlı mezralan vardır
Tiğuna Mezrasında         : Ali Kartal, Meşedüzü   mahallesinde oturanlann bir kısmı.
Koruluk Mezrasında      : Halim  Kartal-Nejat Seyhan   varisleri.
İgnar  Mezrasında          : Mustafa   Aydoğan -Osman Abay - Fevzi Çep - Hizir Çep
Çarmet Mezrasında       : Vural Özkaya, Hasan Özkaya, İbrahim Özkaya ve Furat Özkaya,
Zendit Mezrasında         : Mustafa Abay ve Mustafa Seyhan,
Ciguna Mezrasında        : Enver Seyhan varisleri, Lütfi SEYHAN varisleri, Sadık Seyhan,Osman özkaya ve Mehmet Özkaya varisleri,
Sücüna Mezrasında        : Mehmet özkaya, Kâzım ve Ali Köseoğlu
Henosaman Mezrasında: Osman ve Sefer Aydın kardeşler,
Hazma Mezrasında         : Mehmet, Ahmet ve Abdullah Çolak kardeşler, gibi şahısların evleri vardır.

DİNİ BAYRAM GÜNLERİ
Eskiden dini bayramlarda Köyün uygun yerlerinde bazen Salıncak ,bazen de dönme Dolaplar kurulur ve horonlu eğlenceler bayram süresince devam ederdi. Ancak Çay tarımı başladıktan sonra bu eğlencelere yavaş yavaş son verildi. Bugün hiç uygulanmamaktadır. Bugünkü Bayramlarda laz böreği dahil tatlılar yapılır ve bayramlaşmalar aile ziyaretleri olarak yapılır.

DÜĞÜN VE KIZ İSTEME
Kız-Erkek önceden anlaşırIar,sonra erkek tarafı kızı istemek üzere kız evine çikolata ile en yakın büyüklerini alarak gider.Kızı verdikleri taktirde söz kesilmiş olur.Bu an sevinç gösterisi olarak mermiler atılarak kutlanır.
Bir müddet sonra bir tarih belirlenerek eğlenceli olarak kız ve erkeye yüzükler takılır. Bilahare kız tarafı enişteyi kız evine davet eder, eğlence yapılır.Aynı şekilde kız da erkek evine davet edilir. Bunlar bir nevi tanışma ve ısınma turları sayılır. Sonra kız görmeğe gidilir. Bu gidiş hediyelidir. Düğün tarihi belirlenir ,düğünler açık havada yada düğün salonlarında yapılır.Düğün günü erkek tarafı yakınlarını toplayarak damatla kız evine gider,yemek yenildikten sonra kız teslim alınır. Önce berbere gidilir, sonra da eğlence yapılacak düğün yerine gelinir ve eğlence başlar.Eskiden düğünler köyde evlerde  yemekli yapılır ve sabaha kadar atma ve karşılama türküler söylenerek tulum eşliğinde horonlar oynanırdı.Son zamanlarda bu adet kalkmış artık düğünler düğün salonlarında örkestra ile oynanır olmuştur.

MESİRE YERLERİ
Köyümüzün hemen her yeri mesire yeri karakterindedir. Özellikle de Çağlayan Deresi kenarlarında oturulacak yerler vardır.
Çağlayan  deresi kenarlan, temiz hava sakin ve dinlendiricidir. Köy merkezi ile Açğozlı mağarası arası 12 km olup yol toprak ve yer yer stabilizedir. Bu yol dereye çok yakın geçtiği için hemen her yer de oturup piknik yapılabilir.
Aynı şekilde Açğozlı Mağarasından sonra patika yol vardır. Bu kısımdaki tabiat güzelliği çok daha güzel ve başkadır . Şu anda Hamza düzü, Fidanlık , Gürcü düzü ve Açğozlı mağarası bir piknik ve mesire yerleridir. Yol yapıldığı zaman Çamlık Yaylası Çukur' un düzü mevkiinde Festival düzenlenebilir. Irmakların hemen hepsi vahşi görünüştedir.
Bu mıntıkadaki ormanlar sanki bir Arboratum şeklindedir. Hemen her tür ağaç ve çalı çeşitleri vardır. Her mevsim  doğa rengarenktir.
Köy sınırlan içinde ve yaylalar kesiminde tam 17 yayla yerleşim yeri vardır.Bu sahada İrili ufaklı 7 adet krater gölü Derelerinde tabii  kırmızı pullu Alabalık yetişmektedir. 3 394 m yükseklikteki MARSİS tepesine tırmanmak ayrı bir zevktir. Kokro mevkiinde yol kenarında bir şehit mezarı vardır.

MAHALLELER
İ-Marhaslı Mahallesinde      : Gümüşler,Haşimler,Halitler ve Recepler,
2-Meşedüzü Mahallesinde    : Kızkapanlar
3-Orta Mahallede                     : Topallar, Sünüsler, Sisiler,Yahyalar,ÇeboğlularsDursununkiler,
4-Baş Mahallede       : Topçular.Tuzsuzla^Gololon Ahmet varisleri, Yakuplar, Şaban
Çavuş varisleri, Mahmutlar ve Çakırlar,
5-Karşı yaka mahallesinde   : Abaylar,Yahyalar,Sürmeneliler ve Bilallar  oturmaktadırlar.

KÖYÜMÜZ HALKINDAN DEVLET GÖREVİNDE BULUNAN OKUMUŞLAR
1-   HalitPaşa
2-   Hüsnü Çep eğitmen Köyde ilk 3 yıllık eğitime başlayan öğretmen (ölü
3-   Ferdi Kartal -Öğretmen ,Eski Rize Milli eğitim Müdürü (ölü)
4-   Ali Çep -Öğretmen (ölü)
5-   Mehmet Özkaya -Öğretmen  (emekli)
6-   Oktay Aslantürk Çeboğlu -Öğretmen (görevde)
7-   Muhammet Özkaya -Öğretmen   (görevde)
8-   Ahmet Abay -Orm.Yük.Müh. JCöyümüzün ilk dört yıllık Üniversite mezunu. Orm.İşletme müd.Kad.Kom.Başk. görevinde bulunmuş.( emekli)
9-   Ayşe Abay -Kimya Müh. Öğretmenlik yapıyor .(görevde)
10-Metin Abay- Elektronik Müh. Türk Telekom da Müh.olarak görevde.
11-Şahin Çep -Asb.Baş Çavuş   (ölü)
12-Kadir Seyhan –KTÜ Deniz Bilimleri Fakültesinde Prof.Dr.
13-Nizam Seyhan -Çaykur Gen.Müd.de Baş Müfettişlik yapmış, (emekli)
14- Şamil Seyhan- Bayındırlık Müdürlüğünde görev yapmış, (emekli)
15-Muharrem Seyhan- Bayındırlık Müdürlüğünde görevli.
16-Miraç Seyhan -Polis Memuru (görevde)
17- Gökhan Seyhan -Ziraat Müh.. Orm.Gen.Müd de görevli
18-Mehtap Seyhan- Banka Müdürü görevde

MISIR EKİMİ
Çay tarımı başlamadan önce çoğunlukla mısır ekilirdi .Bol mısır eken aileler yiyecek bakımından zengin sayılırdı.Fakat Çay tarımı başladıktan sonra mısır bahçeleri çay bahçelerine dönüştürüldü.

ERETİ BİÇME
Çay tarımı başlamadan önce Hayvancılıkla uğraşılırdı. Hayvanı çok olanın yağ, peynir ve sütü bol olurdu.İhtiyacından fazlasını da satardı. Ancak Çay tarımı başladıktan sonra Hayvancılık yapanların sayısı azaldı. Eğrelti sahaları çay alanlarına dönüştürüldü.
Eskiden sırf eğrelti biçilen yerler vardı .Bu yerlerde eğrelti yazın büyür,son baharda biçilerek aynı saha içinde kazıklara veya ince ağaçlara bağlanarak yığınlar yapılırdı. Bu yığınlara BARDİ denirdi.Sonra kış aylarında hayvanların bulunduğu ahırlara taşınır ve gübre yapılırdı.

ÜZÜM: Köyümüzde dünyaca ünlü Kokulu Siyah ÜZÜM (izabella) tabii olarak yetişmektedir. Eskiden üzüm asmalan genellikle ağaçlara verilirdi. Son zamanlarda ise ağaçlardan alınıp insanın yerden ulaşabileceği çardaklarda yetiştirilmeye başlanmıştır. Bu üzümden saf pekmez pişirilir.Pekmezden Termon ve Lapa yapılır.

KÜME: Üzüm suyu büyük kazanın İçinde bîr müddet bekletildikten sonra içine buğday unu katılarak bulamaç haline gelinceye kadar pişirilir.  Ceviz içi-fındık içi kümeler halinde dizilmiş dizgiler bu bulamacın içine bir iki kere batırıhp çıkarılır ve kurumak için asılır. .Buna KÜME denir.

NOSILEGI: Cevizin bol olduğu eski yıllarda ceviz içi ezilerek posasından yapılan tatlı bîr yiyecektir.

TERMON: Pekmez şerbetinin içine un-fasulye-mısır hatta pirinç katılarak pişirilir. Katılaşınca yenir.

LAPA: Pekmez şerbeti içine sadece buğday unu katılarak katılaşıncaya kadar pişirilir ve yenir.

MUHLAMA: Sadece tereyağla yapılan muhlama kesinlikle hayvancılıkla geçinen yüksek köylere ait özel bir yemektir. Bolca saf tereyağı ateşte eritilir içine doğranmış peynir konarak yapılır.

KARALAHANA YEMEĞİ: Lahanadan birkaç çeşit yemek  yapılır.Lahana yemekleri köyümüzün aslı yemeklerindendir. Lahanadan lahana çorbası,ezmesi,sarması,sarımsaklı kavurması ,kvaneyi yapılmaktadır.

KÖYÜMÜZDE YETİŞEN BAŞLICA TARIM ÜRÜNLERİ  
Çay Kivi Mısır, Fındık ,Fasulye , Armut ,Kara lahana, Elma ,Salatalık,İncir, Balkabağı,Kiraz ,Taze soğan,Trabzon hurması, Patates,Kokulu siyah üzüm(izabella) Nohut,Şeftali ,Erik ,Mandalına(satsuma) Ceviz Portakal Limon Kara yemiş (laz kirazı)

KÖYÜMÜZDE YETİŞTİRİLEN HAYVANLAR
1-İnek
2-Kıl Keçisi
3-Koyun
4-Katır
5-Kümes Hayvanları
Hayvan sütlerinden Peynir-Yağ -Minci ve Yoğurt yapılır.

ARICILIK
1-Kara Kovan
2-Fenni Kovan
Köyümüzde Kara Kovan ile bal elde etmek dedelerimizden kalan bir mirastır. Kara kovanlar ormanlar içinde ağaçlar üzerlerine konur..Çok kaliteli bal elde edilir..Çünkü ormanlarımızda arıların ihtiyacı olan bin bir çeşit çiçekler bulunmaktadır.Son yıllarda Fennî Kovan sayısı hızla artmaktadır.

ORMAN DURUMU
Köyümüz Ormana bitişik bir köydür.Bu nedenle ormanla İçli dışlı bulunmaktadır..
Bu ormanlarımızda yetişen başlıca ağaç türleri şunlardır.:Kızıl ağaç-Kayın-Doğu Ladini-Kestane-Gürgen-Ihlamur-Kara ağaç -Ardıç-Kavak-Kara yemiş- Orman Gülü Şimşir ve çeşitli küçük bitkiler tabii olarak yetişmektedir.

MADENLER
Köyümüz mülki sınırlan içinde çeşitli maden çeşitleri vardır. Bunlardan:
1-Manganez : 1950  yıllarda İşletmeye açıldı.Bir müddet sonra kapatıldı.
2-Demir
3-Mika        :Marsis eteklerin de bulunmaktadır.

KÖYÜN EN YAŞLILARI
1-Mihase Seyhan              : 117 yaşında öldü.
2-Ali Abay                       : 100 yaşında öldü